Dagboek van een crisisvrijwilliger

Moeilijke tijden halen soms het beste in mensen boven. Nu de kantoorjob van Chris (53) tijdelijk wegvalt door corona, zoekt ze haar werkplezier elders. Drie ochtenden per week zet ze zich in als vrijwilliger in een woonzorgcentrum. Lees mee in haar dagboek. 

"Oei,", zegt mijn man Stefaan als ik vertel dat ik ga inspringen in een woonzorgcentrum, "alsof corona nog niet erg genoeg is voor die oudjes". Hij spreekt uit ervaring. Ik heb net zijn haar geknipt en zijn vertrouwde Turkse kapper doet dat blijkbaar zachter.

Dat de Vlaamse Ardennen mooi zijn, is algemeen bekend. Ik rij door lieflijke dorpen als Rozebeke en Michelbeke en geniet van adembenemende uitzichten. Ik vraag me af waarom ik me heb opgegeven als crisisvrijwilliger en niet gewoon een ontspannende wandeling maak. Ik beslis om nu niet verder te zoeken naar wat me precies drijft. 

Als ik het woonzorgcentrum binnenkom, moet ik eerst m’n temperatuur nemen. De thermometers liggen klaar. Ze moeten onder de oksel. Onder hoeveel oksels heeft dat ding al gezeten? Een eerste uitdaging. Gewoon doen. Handen ontsmetten. Aangepaste kledij en mondmasker aan en naar de afdeling. 

Achter dat masker, dat ik per ongeluk ondersteboven draag, krijg ik amper lucht. Bovendien voelt het alsof ik in een snelheidswedstrijd zit waarvan ik de spelregels niet zo goed snap.

Koffiekannetjes vullen. ‘101’ zwart. ‘102’ met melk. ‘103’ met zoetstof. ‘104’ enkel fruitsap. ‘105’ in een beker. En zo de hele lijst afwerken. Kannetjes op de juiste plek in de kar, medicatie erbij en de gang op. Gelukkig de eerste keer samen met de hoofdverpleegster.

Nu toch de gang op. Eerste kamer. Niet kloppen! Stil binnengaan. Dienblad neerzetten. Geen kannetje maar een thermos want meneer slaapt lang. Binnen is het donker, ik struikel bijna over een beenprothese. Er klinkt licht gesnurk en het lijkt hier wel een miniwerkplaats. Ik zie een prachtige modeltractor en heel veel materiaal en werkgerief. Begrijpelijk dat meneer nog slaapt. Hier wordt hard gewerkt. 

Tweede kamer. Nog donker. Onder het beddengoed wacht een vriendelijk dametje met blinkende oogjes. Hier moeten we als extraatje nog voeten in sandalen krijgen. Een hele uitdaging voor iemand die zo weinig lijfelijk is als ik. Ik ontdek dat het merk Teva niet enkel voor sportieve avonturiers is. Alhoewel… Met open mond kijk ik toe hoe mevrouw het parcours van haar bed naar de tafel aflegt. Dit is puur avontuur. 

Kamer drie. De hoofdverpleegster gebaart naar me dat deze bewoner deels verlamd is. Meneer is netjes aangekleed en leest De Tijd. Zou hij me iets kunnen bijleren over de economische gevolgen van de coronacrisis? Geen goed idee want de koffie op de kar koelt snel af. Ik verwijder vlug de vershoudfolie van de boterhammen en leg er speculaasjes tussen. Het gesprek zal voor een volgende keer zijn. 

De volgende bewoner is blind. Opnieuw folie van de boterhammen en beleg ertussen. Ik zeg: "De koffie staat rechts, de boterhammen links." Bij het buitengaan vraag ik me af waarom ik niet gevraagd heb hoe meneer z’n dienblad het liefst heeft geschikt.  Misschien is hij wel linkshandig? 

De gang is lang, achter iedere deur schuilt een mens met een gebruiksaanwijzing, soms met hele kleine lettertjes. Elk met een leven meer dan de moeite waard om te verkennen.

Een uur later is iedereen bediend. Nu afruimen. Zou ik deze keer wat meer tijd hebben voor een babbel? Toch niet. Want de vlugge eters zitten al een uur voor een morsig dienblad. De afruimtour doe ik alleen. Help! Hoe kan ik nu weten welke kamer ik al gedaan heb en welke nog niet? De bewoners vinden het grappig als ik me vergis en twee keer langskom.

Weer een uur later staat alles netjes gesorteerd op de kar. Ik hoop dat de collega's van de afwas mijn stapelbeleid kunnen smaken.

Nu volgt de kers op de taart. De waterbedeling. Ik mag nog eens alle kamers in om de waterflessen bij te vullen. Ik ben blij. Dat water koelt niet af terwijl ik een praatje maak.

Na de waterronde zit mijn tijd erop. Er ligt nochtans nog veel werk op de plank. Bestaat er zoiets als overuren voor vrijwilligers?

Ik voel me opgeladen. De adrenaline stroomt en een denkoefening wacht: als ik geen zachte kapster ben, wat ben ik dan wel?


PS: Ook zin gekregen om je nuttig te maken als crisisvrijwilliger? Het Rode Kruis hoort graag van je!

PPS: Of check onze vacatures, als je – ondanks corona – liever bouwt aan je carrière.

Ervaring, GoodHabitz, Tips & tricks

Ben jij ingeschreven bij Tempo-Team? Goed nieuws: dan mag je meer dan 80 opleidingen volgen via het online leerplatform GoodHabitz. Helemaal gratis! Mouna (18) deed de test en vertelt je wat, waar ...

Ervaring, GoodHabitz, Tips & tricks

Ben jij ingeschreven bij Tempo-Team? Goed nieuws: dan mag je meer dan 80 opleidingen volgen via het online leerplatform GoodHabitz. Helemaal gratis! Mouna (18) deed de test en vertelt je wat, waar ...
meer

Ervaring, Tips & tricks

Of je nu op sollicitatiegesprek mag, net op een nieuw werk begint of al een tijdje meedraait in een ambitieus team… Wie stevig in z’n schoenen staat, heeft een streepje voor. Maar wat als je van na...

Ervaring, Tips & tricks

Of je nu op sollicitatiegesprek mag, net op een nieuw werk begint of al een tijdje meedraait in een ambitieus team… Wie stevig in z’n schoenen staat, heeft een streepje voor. Maar wat als je van na...
meer

Jobtimisme

Zwartkijken is gemakkelijk in deze moeilijke tijden. Maar daar doen wij niet aan mee. Nu de tweede coronastorm opsteekt, zetten we onze zonnige bril nog wat steviger op de neus. Op elke werkvloer e...
meer