‘Poetsen en theater, dat houdt mij in evenwicht’

‘Ik ben een bezige bij, hé’, lacht Linda Dhaene tijdens ons interview. Da’s wel het minste wat je kan zeggen! Tot 36 uur per week poetst Linda bij zeven klanten in Deurne, Merksem en Antwerpen. Daarna vindt ze nog de tijd én de energie voor haar tweede passie: theater maken. Hoe speelt ze dat klaar?


  • Linde Dhaene, 60
  • Werkterrein: Deurne, Merksem, Antwerpen
  • Huishoudhulp met dienstencheques bij Tempo-Team

 

Linda, hoelang ben jij al gebeten door de theatermicrobe? 

‘Als kind keek ik op tv naar de films van de reeks ‘Made in Vlaanderen’. Daardoor kreeg ik goesting om later zelf te acteren. Op mijn 20ste was het zover: ik trad ik toe tot Theater Zeemanshuis, het gezelschap van Alex Van Haecke. Daar begon het allemaal voor mij.’

Intussen sta je dus 40 jaar op de planken.

‘Ja, sinds 1992 ben ik verbonden aan het Eigentijdse Werkgroep Theater in Deurne. Maar daar sta ik al twee jaar op non-actief omdat al mijn tijd gaat naar een eigen theatergroep, Take Twee. Die groep heb ik vijf jaar geleden met vrienden uit de grond gestampt. In de kelder van het Antwerpse Fakkeltheater hebben wij onze plek gevonden.’

Welke toneelstukken brengen jullie?

‘Het zijn zelfgeschreven voorstellingen met een komische noot en ook een beetje drama. Een lach en een traan, zeg maar. Dat zien de mensen het liefst.’

Tot 36 uur poetsen en dan nog teksten vanbuiten leren, stukken repeteren, voorstellingen spelen,... Valt dat te combineren?

‘Als we een productie opstarten, dan spelen wij die een maand lang – vrijdag, zaterdag en zondag. Tegelijkertijd repeteren we al voor het volgende stuk. Zo zijn we altijd bezig, van september tot juni. Ik speel niet altijd mee, maar ben dan wel achter de schermen met de voorstelling bezig. Soms begint mijn dag om 6 uur en ga ik pas om middernacht slapen. Da’s veel, ja, maar ik kan het goed combineren. Je stelt je daar ’s ochtends op in: ’Nu ga ik werken en straks kom ik thuis, neem een bad en blok daarna mijn teksten.’’

Is acteren een passie?

‘Zeker wel. Het is niet zomaar een hobby, maar mijn tweede beroep. Poetsen en theater maken, zijn mijn ying en yang. Ze houden mij in evenwicht. Poetsen is vooral fysiek en met toneel train ik mijn hersenen. Als gescheiden vrouw heb ik mijn twee beroepen trouwens ook financieel nodig.’

Poets je met evenveel plezier?

‘Ja, anders hou je het geen 30 jaar vol. Het is heel afwisselend en ik heb fantastische klanten. Bij de één krijg ik een koffietje of ligt er een praline klaar, een andere klant maakt om 10 uur een smoothie voor mij... Heel gemoedelijk allemaal. Ik neem zelf initiatief, zie wat er moet gebeuren en dat hebben klanten graag.’

Je hebt heel wat poetservaring.

‘Onlangs, op een nieuwe post, stond er in de hal een vuile, aangekoekte spiegelkast. De vrouw des huizes zei: ‘Al 10 jaar proberen poetsvrouwen die kast proper te krijgen en het is nog nooit gelukt.’ ‘Wacht maar af’, dacht ik. Met een emmertje water met azijn, een spons, een zeemvel en wat keukenpapier ging ik aan de slag. Voor het eerst in tien jaar hadden die mensen weer een propere kast! ‘

Komen jouw klanten ook naar je voorstellingen kijken?

‘Ja, hoor. Daarna drinken wij samen als vrienden een glas. Op het werk gaat het er wel weer professioneel aan toe. Zo schep ik niet op over mijn toneelwerk. En ik zeg ook nooit: ‘Gisteren was het weer laat. Ik ben moe vandaag.’’

Over 5 jaar ga jij als poetshulp met pensioen. Maar je zal niet in een zwart gat vallen…

‘Nee, ik blijf theater spelen. In ons gezelschap zijn er mensen van 70 en ouder die nog teksten onthouden. Je houdt je geestelijke vermogens scherp. Geen kruiswoordraadsels voor mij (lacht).’